Leven in vertrouwen

Ik ben Annemieke. Ik voel mij gedragen door het vertrouwen dat God in mij stelt – zonder dat ik kan omschrijven wie God dan is. Dit gevoel is als grond onder mijn voeten en geeft mij ruimte om te leven, van binnenuit.

Ik heb geprobeerd om langs die God te leven. Om het zelf te doen. Om te doen alsof ik mijn verlangen kan leven – worden wie ik in oorsprong en belofte ben – zonder te putten uit die Bron van dat oervertrouwen. Maar het lukt niet. Steeds opnieuw word ik teruggeroepen, als het ware. “Dit is jouw kern, blijf daar bij.”

Schoorvoetend treed ik naar voren. Uitgenodigd door mensen die mij zien en kennen. En die mij teruggeven dat ik vertrouwen wek, mild ben en iets te delen heb. Wijsheid. Geleefde en doorleefde liefde. Niet dat dat een verdienste is; het wordt mij geschonken. Ik kan niet anders dan het aannemen.

Ik ben thuis in christelijke spiritualiteit. En ik ben thuis in lichamelijke en intuïtieve spiritualiteit. Niet alleen door te denken en te praten krijg ik inzicht in wie ik ben als mens, maar zeker ook door het voelen van mijn lichaam, mijn emoties en van seksuele energie. Misschien liggen daar de werkelijke schatten tot leven verborgen…

Ik kan er enorm van genieten als iemand een verborgen stukje van zichzelf ontdekt, of op een andere, nieuwe manier naar zichzelf gaat kijken. Als iemand ‘meer mens wordt’, dichter bij zijn of haar kern komt, en vollediger tevoorschijn komt voor zichzelf en anderen. Ik voel mij dankbaar als dat gebeurt aan mij, maar misschien nog wel meer als dat aan een ander gebeurt. Daarom zoek ik steeds weer zelf begeleiding op en vind ik het heel bijzonder om op mijn beurt mensen te mogen begeleiden.